Tuesday, March 20, 2018

The King and Pai, Part 18: Buddhism



By Ann Norman

Even in Thailand, where over 90% of the population is Buddhist, it would be a mistake to go around assuming that everyone is Buddhist. There are also Muslims, Christians, and Atheists (of both the Buddhist and non-Buddhist variety). The Thai Alliance includes Buddhists, Christians, and Atheists. We all get along united by humanist values, and the guidelines for our choices as an organization are listed in the UN Universal Declaration of Human. One of these values is Freedom of Religion:

Article 18: Everyone has the right to freedom of thought, conscience and religion; this right includes freedom to change his religion or belief, and freedom, either alone or in community with others and in public or private, to manifest his religion or belief in teaching, practice, worship and observance.

No ruling group should be imposing its preferred religion on all the other groups, or announcing what is and isn’t blasphemy. No religion or religious group should be persecuted.

Pai Daodin seems to be a Buddhist. His father has posted a picture of him, head shaved wearing orange robes, sitting cross-legged on top of a mountain. It is traditional, for Thai young men to be ordained as a monk for a short period before going back to their normal lives. Pai’s father also posted a picture of Pai bowing at the feet of his teacher at the temple Wat Pong Chang, the same temple where he was ordained. At the moment he was arrested, for sharing a mainstream news article on Facebook, he also happened to be at this temple participating in a “dhammayatra activity,” which is a pilgrimage in accordance with the Buddhist principles of right mindfulness, right intention, right speech, and right action. In the Facebook Live video he posted as he was being arrested, we see that Pai is stunned to learn he is being accused of lese majesty just for sharing a BBC news article on Facebook, yet he is polite to the arresting offers, and his last words as they take him away are “This is the atmosphere” and his camera scans across a quiet scene outdoors with many orange-robed monks in the distance under trees. It seemed like a plea: “Why are you bothering me when I have done nothing wrong and am just practicing my religion?”

I only know about Buddhism from the example and explanation of my friends who are Buddhists, but I gather it is about moderation, tolerance, acceptance of impermanence, and a personal journey to find enlightenment in which a person should test everything they are told. A quick google search finds that “Five precepts, or ‘guides’, are often given as advice as to actions that will often most lead to beneficial outcomes. They are: not to lie, steal or defraud, kill or injure others, hurt via sexual relationships, and to not further cloud your mind with too many intoxicants.”

If this is what Buddhism is about, King Vajiralongkorn, a hedonistic, multi-billionare, sadistic, playboy, who lives like a mafia boss, in every sense of the word, is not a very good Buddhist. He appears to be a serial offender of most, if not all, of the five precepts. (If you think I am exaggerating just look at his biography. You can begin HERE with the English version of the article Pai shared.) And yet King Vajiralongkorn is a Buddhist by definition because Section 7 of the new Thai Constitution (written by the junta) clearly states:

“The King is a Buddhist and Upholder of religions.”

Sunday, March 18, 2018

การแสดงจุดยืนทางการเมือง ไม่ผิด กม.!! เสียงประเวศ Voice of Prawais 26 กพ 2561


การ์ตูนอีกชีวิตที่ หลุดลอย ตอกย้ำม 112 หลุมดำของคนไทย


Congratulations to Netiwit Chotiphatphaisal invited to be a Speaker for the 2018 Oslo Freedom Forum

Note that Netiwit Chotiphatphaisal is one of the 7 Thai pro-democracy activists accused of sedition for calling for elections and drawing attention to Deputy Dictator Prawit Wongsuwan's expensive watches scandal. The outside world sees that he is a remarkable man who is being persecuted for spreading democratic values, including as a former Student Council President of Chulalongkorn University.

Saturday, March 3, 2018

ประเทศไทยต่างจากนรกตรงจุดไหน (Just How is Thailand Any Different from Hell?)

คนเขียน: อินทรีย์แดง by Red Eagle

หลังสงครามเย็นสุดสุดลง ประเทศเพื่อนบ้านไทย ต่างล้วนปกครองแบบระบบความมิวนิสต์ ประเทศไทยไม่เคยเคยตกอยู่ภายใต้คอมมิวนิสต์ เนื่องจากได้รับการช่วยเหลือ อเมริกา เกือบเวลา 50 ปีที่ชาวโลกได้พิสูจน์ได้ว่าระบบความมิวนิสต์ มีแต่จะทำให้ประชาชนจนลง จนลง ไม่สามารถพัฒนาเทียบเท่ากับโลกเสรีได้ ทั้งนี้เห็นได้ การเปรียบเทียบ ระหว่างประเทศเพื่อนบ้านรอบๆไทย จะเห็นความแตกต่างได้อย่างชัดเจน ประเทศไทย ทุกวันแทบไม่มีการพัฒนาใดขึ้นเลย ช่วงที่ผ่านๆมาทำให้ประเทศเพื่อนมองประเทศไทยเป็น เมืองฟ้าเมืองสวรรค์ และผู้หลี้ภัยหลายๆประเทศได้พยามหลบเข้ามาอาศัย เพื่อที่จะเดินทางต่อไปประเทศที่3

After the Cold War came to an end, countries neighboring Thailand were all administered according to the communist system. Thailand never fell under communism, and this is because it received assistance from America for almost the 50 years over which the world received proof that the communist system only makes the people poor and not able to develop on a level with the free world. This path they can see through comparison with the surrounding neighboring countries. They can see the difference clearly. Thailand these days almost isn't developing upwards at all. In the period past, Thailand’s neighbors looked at Thailand as a heaven and refugees from many, many different countries tried of escape here, depending on Thailand, in order to proceed to a third country.

เมื่อลัทธิคอมมิวนิสต์ล่มสลาย ประเทศไทยถึงได้พัฒนา ไปไกลๆกว่าประเทศเพื่อนบ้าน ความซับซ้อนการเมืองไทยยังคงมีอทธิพลต่อการดำเนินชีวิตของคนไทยอีกหลายล้านคน เนื่องจากปกครองของประเทศไทยนั้น มีการปกครองรัฐซ่อนเร้น มีการปกครองแบบประชาธิปไตยแอบแฝง ประชาธิปไตยอันมีกษัตริย์เป็นประมุข ศูนย์รวมอำนาจจะขึ้นตรงกับ กษัตริย์แต่เพียงผู้เดียว คนไทยอีกหลายคนคนที่ไม่อาจเข้าใจ ระบอบการปกครองอย่างแท้จริง

When the cult of communism collapsed, Thailand could develop faster than its neighboring countries. Confusion in Thai politics still influenced the progress of the lives of people for many many additional millions of people. This is because the administration of Thailand has a secret state administration. It has an administration like a pretend democracy: Thai democracy with a king as head of state. The center of power will peak with the king, just that one person. Still many, many of the Thai people may not understand the actual system of administration.

ตลอดเวลาที่ผ่านมาระบบกษัตริย์จะถูกสร้างภาพให้ยิ่งใหญ่และมีบทบาทและมีอิทธิพลต่อความเป็นอยู่ของประชาชนเป็นอย่างมาก สถานบันกษัตริย์ถูกยกย่องให้อยู่สูงสุดในทุกๆด้าน ถูกสร้างภาพให้เหมือนเช่นเทพเจ้า มีความศักดิ์สิทธิอย่างมากมาย กษัตริย์จะทำอะไรได้ทุกอย่างโดยไม่มีความผิดอันใดมากล่าวหาได้ กษัตริย์ย่อมทำสิ่งใดถูกเสมอ

Throughout the times past, the system of the monarchy created a great image and had a huge role and influence over the people’s existence. The institution of the monarchy was esteemed so that it was higher than every side or party. An image was created so [the king] was almost a god, having so much honor and privilege. The king can do anything, and there is no wrong for which a charge can be brought [against him]. The king is likely to do whatever [he wants] all the time.

 มีไม่กี่คนที่เริ่มเข้าใจว่าปัญหาที่แท้จริงของประเทศไทย รากลึกของปัญหาทั้งหมดมาจากไหน เหตุการนองเลือดช่วง ตุลาคม 2516 ไม่มีใครทราบความจริงได้ว่าแท้ที่จริงฆาตรกรตัวจริงที่ยู่เบื้องหลังการเข่นฆ่านักศึกษาหมู่ สร้างสถานการณ์ที่ชั่วร้ายต่างๆนานา สุดท้ายแล้วโยนปาบให้นักศึกษา เป็นผู้ก่อการจราจล กล่าวหาว่าเป็นคอมมิวนิสต์ ซ่องสุมอาวุธ ให้ความร่วมมือกับคอมมิวนิตส์ ชีวิตคนหนุ่มสาวอนาคตของชาติ ต้องมาจบสิ้นลงด้วยนำ้มือของผู้กระหายอำนาจ

There aren’t that many people who begin to understand where the deep roots of Thailand’s real problem totally comes from. In the bloody events of October 1973 nobody could understood the truth of the real killer behind the massacre of the crowd of students, causing all kinds of evil difficulty, in the end creating the image that the students are stirring up rebellion, accusing them of being communists and secretly assembling weapons in order to join with the communists. The life of the youth, the future of the nation, must come to an end at the hands of the people who thirst for power.

รัฐประหารไม่ใช่ทางออกของปัญหาที่ประเทศไทยต้องเผชิญ รัฐประหารคือความชั่วร้ายที่มีกษัตริย์ไทยอยู่เบื้องหลังทุกๆครั้งและเซ็นต์รับรองจากการเป็นกบฏให้เป็นเรื่องชอบธรรม กษัตริย์ภูมิพลสั่งให้ทำรัฐประหาร เพื่อป้องกันการกระจายอำนาจสู่ประชาชน และคุมอำนาจเองทั้งหมด

Coups are not the way out of the problems that the country must face. Coups are an evil which the king is behind every time, and he signs the law that makes it into something legitimate. King Bhumipol ordered the coups in order to prevent decentralizing power to the people and to control all the power himself.

รัฐประหารครั้งล่าสุด เป็นครั้งที่ตำ่ช้ามากที่สุดในประวัติศาสตร์ เป็นที่ล่วงละเมิดสิทธิมนุษย์อย่างร้ายแรง ประชาชนที่ออกมาต่อต้านไม่สามารถทำอะไรได้ ไม่ว่าจะกินแซนวิช อ่านหนังสือ ชุมชนมากกว่า 5 คน ไม่สามารถแสดงความคิดเห็นใดๆในสังคมได้ ไม่ว่าจะทำความคิดเห็นใน โซเชียลต่างๆ การบังคับใช้ กฏหมาย 112 มาตรา 44 ซึ่งทั้งมาตราล้วน ข้อห้ามป่าเถื่อนไร้มนุษยธรรมสิ้นดี มีผู้บริสุทธิ์จำนวนมากที่ตกเป็นเหยื่อต้องโดนจับเข้าคุกโดยไม่มีความผิดใดๆ

The last coup was the most evil in history. It preceded a serious violation of human rights. The people who came out to oppose [the coup] where unable to do anything, whether eat a sandwich, read a book, or gather in groups larger than 5. They weren’t able to express any opinions at all in any sort of social situation, not even to make a comment on the different social media. They are suppressed using Article 112 (of the Thai Criminal Code), Article 44 (of the Interim Constitution), all of which were barbarous prohibitions totally lacking in humanity. There were a great number of innocent people that fell victim to it, were caught, and imprisoned without being guilty of anything.

Monday, February 26, 2018

An Appeal for International Support (for Thai Democracy) from Jaran Ditapichai

Facebook post by Jaran Ditapichai, Former National Human Rights Commissioner, Thailand
Coordinator, Thai Overseas for Democracy


Thai democracy on hold again.

For Thai observers, predictably as its general election is being delayed again until 2019. Since overthrowing the elected government in 2014, Thailand’s military junta and General-come-Prime Minister Prayuth Chan-ocha have repeatedly used a familiar mix of false promises and outright lies to suppress the Thai people’s right to a vote. The National Legislative Assembly, Thailand’s rubber-stamped parliamentary body appointed by the junta, voted on January 25th to postpone the election by another 90 days after its promulgation in the official gazette. This would mean a vote in late February 2019, but observers think it also can be postponed. Elections were first promised in 2015, only to be delayed as the junta rewrote the nation’s constitution, increasing the military’s tight grip on Thailand’s political institutions. Most recently, General Prayuth Chan-ocha said a poll would be held in November 2018. The Puea Thai Party, whose government the military ousted in 2014, alleges the amendment is a tactic by the junta to tighten its grip on power. In tactical terms, the benefit to delaying the election is simple - it gives the junta more time figure out how to preserve power beyond 2019.
 

The new constitution gave the military the ability to “manage” politicians, positioning generals as kingmakers even if civilian government does return. Meanwhile, political activity is still outlawed and civil rights are in freefall, with arrests for anti-junta sentiment occurring with increasing regularity. Even more disturbing are the emerging political aspirations of General Prayuth. Having promised a quick return to civilian rule in 2015, it seems that he is now seriously considering retaining the office of the Prime Minister indefinitely.
However, public opinion are increasing against the junta. The Thai people are fed up of lies. In late January and February, a thousand Pro-democracy activists and gathered in a rare show of dissent to protest the authoritarian regime. Considering the latest developments, Thai Overseas for Democracy is calling for the international community to demand that the junta keeps its promise by holding elections in November 2018.
 

In a most recent development after two demonstrations in late January and February, the Junta served over 100 arrest warrants to the protestors, but the protesters still called for bigger rally in May 19-22 to bring attention to this unwelcome extension of the election date to 2019.
 

Jaran Ditapichai
Former National Human Rights Commissioner, Thailand
Coordinator, Thai Overseas for Democracy

The Adventures of Ekachai Hongkangwan: Part 3

by Ann Norman
 
Petitions Dictator Prayut to use his dictatorial powers to abolish Thailand’s lese majesty law
 
As you will recall, Ekachai Hongkangwan spent almost three years in jail for selling CDs of an Australian documentary about the royal succession, which you can read about in The Adventures of Ekachai Hongkangwan, Part 1. When he got out, he started a nonprofit organization to help other lese majesty victims (people accused of “insulting” the monarchy) and other political prisoners.
As part of his activism on behalf of the lese majesty victims, on September 12, 2017, Khun Ekachai boldy petitioned Dictator Prayut Chan-ocha to use his self-given dictatorial powers under Section 44 of the Interim Constitution to end the lese majesty law. Makes sense, right? Dictator Prayut justified his power grab as a quick way to enact democractic reforms before returning a new, improved democracy to the people. What better way to enact democratic reform than to remove the law that blocks all serious discussion of politics in Thailand?
 
Dictator Prayut gave Khun Ekachai an opening to petition in comments the dictator made after Pai Dao Din was sentenced to 2.5 years in jail simply for sharing a ordinary BBC news article. Prayut claimed that the King is merciful and doesn’t like to see people punished in this way:
“Nowadays, the monarchy has always shown mercy and ordered that [he] doesn’t want people to be punished for such matters.” said Gen Prayut “The King has always given royal pardons and amnesties but there are still people trying to do it [commit lèse majesté]. I don’t understand.”
Having heard similar pleadings from Prayut in the past, right before yet another ruthless crackdown on those sharing news about the King (whether about his twisted lifestyle or his direct attacks on Thai democracy), I can re-translate this statement:
 
“Children, children, PLEASE stop challenging me or I will be forced to come over there and spank you.”
 
It was Thai scholar Thanaboon Chiranuvat, also commenting on the Pai Dao Din case, who pointed out that Thai society doesn’t really care about the international law aspects of the Pai Dao Din case because in practice Thai society hasn’t really developed a respect for the rule of law, but in practice administers the country on the model of a family, particularly the model of a father dictating to children.
 
Rather than begging a father for mercy, Ekachai is using logic to request that the human rights of all Thais be respected. He notes that among the European countries that used to have a lese majesty law, almost all have gotten rid of it, and that those few that still have one, don’t use it. And that General Prayut completely has it in his power to solve this problem.
 
There is no good answer Prayut can offer to this argument, other than to threaten people into silence. And so I fear for the safety of Ekachai Hongkangwan because he is a brave civil rights activist throwing himself against the “my clan” supremacists currently ruling Thailand.

Thursday, February 15, 2018

The Thai Alliance for Human Rights condemns Thailand’s refoulement of Cambodian asylum seeker Sam Sokha


The Thai Alliance for Human Rights (TAHR) joins the chorus of voices, including Human Rights Watch and the US State Department, in condemning Thailand’s actions in returning Cambodian refugee Sam Sokha to Cambodia, where she is now in jail for throwing a shoe at a billboard of Dictator Hun Sen. On January 25, 2018, a Cambodian court had convicted her in absentia to two years in jail for the “crime”. Thailand returned Sam Sokha to Cambodia only two weeks later on February 8. As was completely expected, she was immediately arrested and taken to a prison in Kampong Speu, Olof Blomqvist to begin a two-year sentence for “insulting a public official” and “incitement to discriminate.”

As many others have noted, this contradicts the customary principle of international law that prohibits the return of anyone to a place where they could be persecuted, tortured, or face other human rights violations. This is called the principle of “non-refoulement.” Forcibly returning refugees to abusive situations is nothing new for Thailand. We recall the 100 Uighurs returned to China in July 2015. The rumor is that the whole group were killed after they returned! Thailand has often had a “push back” policy for Rohingya fleeing ethnic cleansing in Myanmar by boat, even after during the boat crisis in May 2015 when at least 375 individuals died at sea. Rather than take in the refugees, Thailand would restock the boats and send them back out to sea, often with claims that the boats had refused offers to come ashore because they were on their way to Indonesia or Malaysia.

Article 3 of the Universal Declaration of Human Rights states that everyone has the right to life, liberty, and security of person.

Article 14 (1) states that everyone has the right to seek and to enjoy in other countries asylum from persecution.

Article 19 states that everyone has the right to freedom of opinion and expression.
This would include the right of a Cambodian woman to throw a shoe at a billboard of Cambodia’s dictator.

TAHR condemns this whole pattern of abuse in and around Thailand and asks that the human rights of asylum seekers be recognized and respected. We join with Human Rights Watch in urging Thailand to complete steps begun to develop a full, effective, and fair procedure to evaluate claims for refugee status and protection, procedures which currently do not exist.

TAHR would also like to highlight a sinister detail of this most recent case of refoulement that bears on our mission to protect Thai human rights. Unlike the previous incidents, the case of Sam Sokha involved just one person who posed no burden to Thailand as UNHCR was about to send her to a third country. Thais couldn’t possibly care about her supposed “crime” (throwing a shoe at a billboard of a neighboring dictator), and yet Thailand acted deliberately, over international objections, to send her to her doom.

Why? We suspect it’s because the Thai junta has its own long list of most-wanted dissidents who have done nothing worse than throwing a shoe at a billboard.

Rangsiman Rome Already Explained This!


Rangsiman Rome is a law student, or he may already be graduated. He’s going to be a great lawyer, one day if the junta doesn’t manage to destroy him first. He has an impressive ability to analyze a situation and persuasively summarize a case. In researching him (by googling his name), I was pleased to find that so much of his story is in his own words, including analyses in English).

An early article by him titled “Corruption, Lèse Majesté and the Thai Junta,” published in The Huffington Post begins:The Thai junta is using the lèse majesté law to conceal their own corrupt acts.” He describes how the junta tried to stop people from sharing a chart detailing alleged corruption in the construction of Rajabhakti Park -- corruption involving top junta officials. They didn’t use the defamation law (for defamation of ordinary individuals) but instead adapted the lese majesty law (for defamation of the King, Queen, and Heir Apparent), which doesn’t naturally apply to the case. Rangsiman Rome explains that they did this for a reason:

“The junta is well aware that connecting the sharing of the chart displaying corruption in the Rajabhakti Park project with violation of Article 112 will make the issue slip away. No one will dare to examine corruption in the Rajabhakti Park project any further. . . . This strategy has resulted in swift success for the junta. When the issue shifts from one of corruption to one of lèse majesté, no one will remain interested in whether or not the NCPO is corrupt. They will only be interested in whether or not those who engaged in symbolic action to prompt an audit of the corruption are loyal to the monarchy.”

This article could be almost instantly updated and recycled just by changing “ Rajabhakti Park project” to “Prime Minister Prawit’s watches.” The article Rangsiman Rome wrote over two years ago also describes his current predicament.

The Adventures of Ekachai Hongkangwan: Parts 1 and 2

[NOTICE:  I, Ann Norman, am an American living in the United States and am not subject to, and do not recognize Thailand’s lese majesty law. Furthermore I condemn that law as a huge human rights abuse that continues to ruin hundreds of innocent lives and has poisoned all of politics in Thailand. I am the sole author of this article and it was my idea to write it. This was first posted on Facebook, February 4, 2018.]



3 Years in jail for selling copies of a Documentary about the Monarchy and Succession 

Beginning in 2011, Ekachai Hongkangwan, a former lottery ticket salesperson, served almost 3 years in jail for selling pirated copies of an Australian Documentary on the Thai monarchy. You can see that documentary here:

https://vimeo.com/51669319

If you can’t view the video, here is an opening statement that summarizes it’s aim: “The Achilles heel of monarchy is succession. It’s the stuff of Shakespeare . . . Reporting has been off-limits, but with a beloved king in decline, a successor in the wings, and Thailand at a dangerous and defining moment in its history, the time has come to enter the ‘no go’ zone and tell the story.”

Saturday, February 10, 2018

An URGENT Message about 7 people acused of sedition in Thailand


Recorded as a Facebook live video by Ann Norman, February 8 in Pittsburgh, PA, 7:18pm

Wednesday, January 31, 2018

Joint Statement by Thai Alliance, RedUSA, and Free Thais on Seven Democracy Activists Accused of Sedition in Thailand

January 31, 2018

We, the members of the Thai Alliance for Human Rights, RedUSA, the Organization of FreeThais for Human Rights and Democracy, and other organizations based in the United States and across the world that peacefully fight for democracy and human rights in Thailand, join together to denounce Thailand’s junta government, the National Council for Peace and Order, for bringing frivolous sedition charges against seven of the most well-known pro-democracy activists in Thailand:

Sirawit Seritiwat (or Ja New), a former leader in the New Democracy Movement. (His mother was famously charged for lese majesty for typing one word meaning, “yeah,” in a private text message conversation.)

Bow, Nutta Mahattana, who covers all the protests live on Facebook.

Rangsiman Rome, leader of Democracy Restoration Group.

Netiwit Chotiphatphaisal, former Student Council President of Chulalongkorn University.

Ekachai Hongkangwan, who served almost three years in jail for selling copies of an Australian documentary about the Thai monarchy in 2011; upon his release, he founded a nonprofit to help lese majesty victims.

Arnon Nampa, a human rights lawyer who has been assisting with many cases against political prisoners.

And Sukrid Peansuwan, who is new to activism.

These seven have been charged with sedition for leading a rally on Saturday, January 27, on the Skywalk at Pathumwan Intersection, protesting the continued deferment of elections and the stalled investigation into the many expensive undeclared watches of Deputy Prime Minister Prawit Wongsuwan, the second-highest junta leader.

The charge of sedition against activists asking for elections and protesting corruption is absurd, but we are forced to take it seriously because this Orwellian military dictatorship regularly ruins lives with ludicrous rules and rulings. The Thai dictators actively target anyone brave and principled enough to stand up for their own rights and the rights of others.

Sunday, January 28, 2018

The Adventures of Ekachai Hongkangwan: Preface

A new series by Ann Norman
Ekachai Hongkangwan is an ordinary Thai activist who tries to expose the truth about some ugly things happening in Thailand. Unlike most of the stories I go online shouting about, this story may yet have a happy ending. Khun Ekachai, though constantly harassed for speaking out, is currently alive and free from jail. By publicizing his story, I hope we can increase the odds he stays that way. I want the world to know the name of Ekachai Hongkangwan BEFORE the next evil befalls him, which, of course, the junta will swear is totally unrelated to his activism.

From the self-censored articles written about the lese majesty victims and political dissidents (Ekachai Hongkangwan is both), you may get the idea that these people are out looking for trouble--“looking for lice, and then putting them on one’s head” to use a Thai expression--by fighting battles they know they can never win. Having spoken to so many of the dissidents (but never Ekachai Hongkangwan), I can tell you that these dissidents are more like the person shouting “ICEBERG!! ICEBERG” as the Thai-tanic heads right towards the iceberg. And you can’t shame or scare them out of shouting “ICEBERG!” because they are so worried about the ship.

So BEFORE this dissident is disappeared and tortured, or charged with another frivolous law suit, or attacked by a (another?) state-sponsored vigilante, I’d like the world to track what is happening to him, because it seems he is being targeted by the junta.

Translation of post by Chanoknan Ruamsap, who like Pai Daodin was just charged 112 for sharing the BBC news article


บ่ายวันที่ 16 มกราคม 2561 เราตื่นบ่ายสองเหมือนทุกวัน ตื่นมาเจอแฟนทำกับข้าวให้กินเหมือนทุกวัน ลงมาเจอพ่อกับแม่เหมือนทุกวัน เพียงแต่วันนั้นมีใบให้ไปรับของที่ไปรษณีย์ เราก็คิดว่าเป็นหมายนัดศาลทหารคดีราชภักดิ์ เพราะมีนัดขึ้นศาลทหารวันที่ 26 ม.ค. แล้วปกติจะมีหมายนัดมาบ้านเป็นใบให้ไปรับที่ไปรษณีย์แบบนี้

On the afternoon of January 16, 2018, I woke up at 2pm like every day, woke up and meet my partner making food like each day. I come down and see my father and mother like every day, but this day there is a note to give me saying to go pick up something at the post office. And so I thought, it is an summons to military court, a lawsuit. Because I have a summons to go to military court on the 26 of January already, and usually there will be a summons coming to my house saying to go receive something at the post office.

เราก็ขับรถไปไปรษณีย์ พอรับจดหมายมาแล้วก็เปิดอ่าน ปรากฎว่าไม่ใช่หมายนัดศาลทหาร แต่เป็นหมายเรียกผู้ต้องหาจากสน.คันนายาว ตอนแรกเรายังไม่ได้อ่านดีๆ ก็ตกใจ นึกว่าขับรถแย่ โดนใบสั่งอีกแล้ว แต่พออ่านข้อกล่าวหาดีๆ เราก็อึ้งไปสักพัก งง ว่าเราโดน 112 จากอะไร ทำอะไรไม่ถูก ระหว่างขับรถกลับบ้านก็ยังพูดอะไรไม่ออก เหมือนตอนนั้นเรามีทางเลือกแค่ไม่กี่ทางทางคือ สู้คดี ติดคุก ลี้ภัย

 And so I drove to the post office. As soon as I get the letter, I open and read. It says that it’s not a summons to military court but it’s a summons for a charge from Kanna Yao Police Station. At first I didn’t read it well, and then I am shocked. I think [it’s for?] driving badly. But when I read the charge correctly, I go completely silent. I am confused: where I could have gotten a 112 [lese majesty] charge from? What had I done wrong? As I drive home, I am still unable to speak. It’s like right then I can still choose a path, but not many paths are open, just: fight the case, go to jail, or flee the country.

เรากลับมาถึงบ้านแล้วได้คุยกับหลายๆคน ปรากฎว่าที่เราโดน 112 จากการแชร์ข่าว BBC ในเดือนธ.ค. ปี 59 ตอนที่เราอยู่บราซิล แล้วทหารที่ชื่อสมบัติ ด่างทา ได้ไปแจ้งความที่สน.คันนายาวตั้งแต่ ธ.ค. 59 แล้ว (จริงๆเราต้องโดนพร้อมไผ่) แต่สน.มีปัญหาภายใน เลยชะลอการออกหมาย พอทุกอย่างเข้ารูปเข้ารอยเมื่อปลายปีที่แล้ว ก็เอาคดีเก่าๆกลับมาออกหมายใหม่ ทำให้เราได้หมายในวันนั้น

I get home and am able to talk with many people. It appears that I have been charged with lese majesty for sharing the BBC news article from December 2016 (the truth is I must have been charged along with Pai) but there is an internal problem, which slows down the issuance of the summons, but as soon as everything is put back on track at the end of last year, the old case returns and a new summons comes out, resulting in me receiving the summons today.

พอรู้แบบนี้แทบจะทุกคนบอกให้ออก แต่สุดท้ายเราเองที่เป็นคนตัดสินใจอยู่ดี เวลาในการตัดสินใจตอนนั้นมันสั้นมาก กระชั้นชิดมาก เรามีเวลาไม่ถึง 30 นาทีในการตัดสินใจว่าจะอยู่หรือจะไป มันยากตรงที่ไปครั้งนี้เราคงไม่ได้กลับมาแล้ว เราตัดสินใจลงไปบอกพ่อกับแม่ ทุกคนช็อค แต่ก็เห็นด้วย ไม่มีใครอยากให้เราติดคุก 5 ปี จากการโพสต์แชร์ข่าว BBC

As soon as [we] know this, almost every person tells me to get out. But in the end, I myself am the person who suddenly decided. The time it took to decide is very short. Very short. In less than 30 minutes, I decide whether to stay or go. It’s difficult in that if I go this time, I won’t be able to come back. I decide to go tell my mother and father. Everyone is shocked. But they see it that way too. No one wants me to be stuck in jail 5 years for sharing a BBC news article.

Monday, January 15, 2018

โรซา พาร์ค Rosa Parks: เหตุการณ์เกิด มองโกเมอรี่ Montgomery

by อินทรีย์แดง Red Eagle โรซา พาร์ค เป็นคนผิวดำขาวอเมริกา เกิดวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 1913 และชีวิตเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2015 ผู้เริ่มเคลื่อนไหวและต่อสู้ในสิทธิของคนผิวดำ ซึ่งมีปัญหาในการเหยียดผิวในข่วงสมัย ปี1955 . วันที่เกิดเหตุ 1 ธันวาคม 1955 หลังจากกลับจากที่ทำงานห้างสรรพสินค้า มอลโกเมอรรี่

โรซาทำงานทั้งวัน โรซา ได้ขึ้นรถโดยสาร จากเมือง มอลโกเมอรรี่ รัฐแอลลาบามา เห็นมีที่ว่างในรถโดยสารในช่างแถวๆหน้า เนื่องจากเหนื่อยหล้าจากการทำงาน ก้อเลยนั่งที่มีที่ว่างอย่างสบายอารมณ์ เมื่อมีผู้โดยสารใหม่เป็นคนผิวขาวขึ้นรถมานั่ง โรซาไม่ยอมลุกเสียสละที่นั่งให้ ซึ่งในช่วงนั้น การหยืดหยันสีผิวเป็นเป็นปัญหาที่สำคัญในอเมริกาเป็นอย่างมาก จะเห็นได้ชัดว่ามีการแบ่งแยกทุกสิ่งทุกอย่าง โรงเรียน ร้านอาหาร ห้องน้ำ สถานที่ต่างๆระหว่างคนชั้นผิวดำและผิวขาว คนผิวดำจะโดนกดขี่และไม่ค่อยได้รับความเป็นธรรมเท่ากับคนผิวขาว โรซา ก้อยืนยันไม่ยอมลุกให้ชาวผิวขาวคนนั้นได้นั่ง ในสมันนั้น คนขับรถโดยสารจะทำตัวเหมือนตำรวจกำหนดและตัดสินใจให้ผู้โดยสารได้ทุกอย่างบนรถ โรซายืนยันอย่างเดียวไม่ยอมเสียสละที่นั่งให้คนขาว จากนั้นคนขับรถโดยซึ่งเป็นผิวขาวก้อได้แจ้งตำรวจจับ

ในอดีต สังคมอเมริกันยังมีการเหยียดสีผิวกันอยู่ โดยผิวสีหรือคนดำ จะไม่สามารถใช้สถานที่สาธารณะต่างๆ รวมถึงระบบบริการสาธารณะร่วมกับคนอเมริกันผิวขาวได้ ตามกฎหมายกีดกันคนผิวดำ คนผิวสีไม่สามารถโดยสารรถประจำทาง และนั่งบริเวณด้านหน้าของรถได้ แต่นั่งได้เฉพาะที่นั่งด้านหลังเท่านั้น และเมื่อมีผู้โดยสารเป็นจำนวน มากคนผิวสีดำจะต้องลุกยืนให้คนอเมริกันนั่งแทน เป็นเหตุให้เธอต้องถูกจับดำเนินคดี ก่อนจะได้รับการประกันตัวออกมา โดยใช้หลักทรัพย์ประกันตัวถึง 100 ดอลลาร์สหรัฐฯ (ราว 3,000 บาท).

จากเหตุการณ์วันนั้นทำให้คนผิวดำอีกหลายคนได้ออกมาประท้วงทั่วประเทศ ไม่ยอมใช้บริการรถโดยสาร และเผยแพร่ออกไปตนเป็นข่าวใหญโต การประท้วงเริ่มต่อเนื่องไปถึง 381 วัน

หลังจากที่ได้รับการประกันตัวออกมา เธอต้องขึ้นสู้คดีในศาลหลายครั้ง ซึ่งทุกครั้งเธอได้ให้การปฏิเสธ พร้อมยืนยันว่า การไม่สละที่นั่งให้ชาวอเมริกันผิวขาวบนรถประจำทาง เป็นสิทธิที่เธอพึงมีในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง

เหตุการณ์ดังกล่าว ถือเป็นชนวนเหตุสำคัญ ที่ทำให้คนแอฟริกัน-อเมริกันจำนวนมาก ลุกขึ้นมาต่อต้าน และเรียกร้องให้มีการแก้ไขกฎหมาย เพื่อความเท่าเทียมกันทางสังคม โดยแกนนำของการเดินขบวนในครั้งนั้น ก็คือมาร์ติน ลูเธอร์ คิง ที่ต่อมาเขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นประธานสมาคมเพื่อการพัฒนาเมืองมอนโกเมอรี ซึ่งสมาคมดังกล่าวตั้งขึ้นมาเพื่อการต่อต้านรถโดยสารประจำทางที่ให้บริการในเมืองมอนโกเมอรีโดยเฉพาะ

เรื่องราวเริ่มลุกลามใหญ่โต จนเกิดการต่อสู้คดีในชั้นศาล และศาลฎีกาก็ได้ตัดสินให้สภาท้องถิ่นของเมืองมอนโกเมอรีเป็นฝ่ายแพ้คดี และให้ยุติการแบ่งแยกและกีดกันทางเชื้อชาติ ซึ่งคำตัดสินดังกล่าวถือเป็นจุดเริ่มต้นของการแก้ไขกฎหมายด้านสิทธิพลเมืองอีกหลายฉบับ เพื่อเอื้อประโยชน์ให้แก่คนแอฟริกัน-อเมริกัน รวมถึงการสร้างความเท่าเทียมกันทางสังคม ที่ต่อมาประเด็นดังกล่าว เริ่มเป็นที่ยอมรับในสังคมอเมริกันมากขึ้นเรื่อยๆ

คงปฏิเสธไม่ได้ว่า จุดเริ่มต้นเล็กๆจากโรซา พาร์คส์ คือได้สร้างความเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่ให้แก่สหรัฐอเมริกา จนถึงปัจจุบันนี้ กรณีดังกล่าวก็ยังได้รับการพูดถึงและถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นกรณีศึกษาวิจัย ทั้งในสหรัฐฯและในต่างชาติ ซึ่งการต่อสู้ของโรซา พาร์คนั่นได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติจากชาวเมืองมอนโกเมอรี จนมีการเปลี่ยนชื่อถนนกลางเมืองให้เป็นชื่อของเธอ อีกทั้งในปี 1996 นายบิล คลินตัน ประธานาธิบดีสหรัฐฯในสมัยนั้น ก็ได้มอบเหรียญแห่งอิสรภาพของประธานาธิบดี ซึ่งถือเป็นรางวัลเกียรติยศสูงสุด ที่ทางการสหรัฐฯจะมอบให้แก่พลเรือน